Storythai

#2





Hiiii i !

เปิดเรียนยัง

โรงเรียนเค้าใกล้เปิดแล้วอ่า





เบื่อเนาะ

ไม่อยากไปเรียนเลย

แต่อยากเจอเพื่อน แง่วๆๆ







ไปเที่ยวลั้นลากันดีก่า

ไปม๊ะ



            ┏┓♡♡┏━━┓┏┓┏┓┏♡━┓

            ┃┃♡♡┃┏┓┃┃┃┃┃┃♡━┫

            ┃♡♡┓┃┗┛┃┃┗┛┃┃♡━┫

ooOOOO♡━♡┛┗━━┛  ┗━┛  ┗━♡┛OOOOoo







จุ๊ฟ

อัพแหระจ้า

#4ฝนตกแฮะ จะตกอีกมั้ยเนี่ย?

เมื่อคืนตู่บอกว่า ตื่นแล้วจะโทรมา

ไปเดินเล่นเซ็นทรัลตอน10โมงก่อนมั้ย?

ชวนกันได้เนอะ ตอนนี้ตู่ตื่นยังก็ไม่รู้



นอนก็นอนก่อนเค้า แล้วยังจะตื่นสายกว่าอีก



เอาเถอะ ... คิดถึงเบนด์

เจอกันที่งานนะคับผม ^^

#6วันนี้คุณแม่ไปยกเลิกเน็ตแล้ว

เพราะมันพ่วงกับเบอร์มือถือทรู

ผลาญเงินสุดยอด ต้องจ่ายเป็นพัน

ทั้งๆที่ไม่ได้ใช้ สุดจะทน



ความจริงน่าจะยกเลิกเบอร์บ้านไปด้วยเลย

เซ็งๆ คนคุยโทรศัพท์นานๆ ทั้งๆที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง



ไม่รู้จะได้ออนอีกเมื่อไหร่

มาส่งท้ายแค่นี้แหละ

ยังไม่มีเงินไปซื้อเน็ตมาใช้

#8เซงเลย  ปลายไม่อัพไดนานแล้วนะเนี่ย



คิดถึงนะจ๊ะ





อย่าคิดมากล่ะ



สู้ๆๆๆ



-*-  พี่เดือนอ้วนขึ้นล่ะ



บ๊ายบายยยย

#10จะอัพไดดีมั้ย?





คราวนี้ ... จะพูดยังไงดีล่ะ

ผมท้อแล้ว เหนื่อยแล้ว หมดแรงแล้วจริงๆ

สิ่งที่ผมต่อต้าน ... กลายเป็นตัวของผมเอง

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะเกิดขึ้นกับตัวเอง



เมื่อปีก่อน ... ผมจากครอบครัวไปด้วยความรู้สึกเสียดาย

ผมจากไป ทั้งๆที่ผมเองก็ยังทำใจไม่ได้

หนึ่งปีที่ผมทำได้แต่เฝ้ามองทุกๆคน

จนผมต้องผันตัวกลายมาเป็นคนของอีกครอบครัวนึง

เพื่อที่จะได้เคียงข้างครอบครัวเดิมของผมอีกครั้ง



จะมีใครรู้บ้างไหม? ผมรู้สึกแย่แค่ไหนที่ต้องกลายเป็นคนอื่น



ถึงแม้ว่าผมจะยิ้ม หัวเราะ ร่าเริงทุกครั้ง

ถึงแม้ผมจะดูว่ามีความสุขดี

แต่นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ตัวผมเองรู้สึกเลย



ปีก่อนผมได้แค่ขอโทษทุกคน

ที่จากไปโดยไม่บอกลา ... ไม่มีคำอธิบายใดๆ

ผมเพียงแต่พูดคุยกับหัวหน้าครอบครัว

บอกเขาถึงความจำเป็น และ การตัดสินใจของผม

ผมรู้ดีว่า นั่นไม่เพียงพอ สำหรับหลายๆคนที่ไม่เคยรู้เรื่อง



ทุกคนคิดว่า ผมจากบ้านที่อบอุ่น ที่ผมอาศัยมาเป็นเวลาเกือบหกปี ทำไมกัน?



บ้านหลังนี้ ครอบครัวนี้ เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับผม

เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอดทนที่จะอยู่ในสังคมนี้

เป็นที่พักพิง เป็นที่พักใจ เป็นที่เดียวที่ผมจะปลดปล่อยความรู้สึกของผมออกมาได้

แต่ตอนนี้ ... มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว



ที่ผมกลับมาบ้าน เพราะผมเองเสร็จสิ้นภารกิจต่างๆแล้ว

ผมอยากจะกลับมาใช้เวลากับสมาชิกในครอบครัวนี้อีกครั้ง

ผมอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับทุกคนในบ้านนี้

แต่สิ่งที่ผมทำ ... มันกลับกลายเป็นความผิด



ไม่ใช่ว่า ผมไม่เห็นความสำคัญของครอบครัว

ไม่ใช่ว่า ผมไม่รู้สึกอะไรกับการจากไป ... รวมถึงการกลับเข้ามา

ทุกสายตา ทุกความคิด ... ทุกๆอย่าง มันเปลี่ยนไปแล้ว



มันไม่มีที่สำหรับผมอีกแล้ว ... ซินะ



ห้องที่ผมเคยอยู่ ... ตอนนี้มีสมาชิกห้าคน

ห้าคนที่รักกัน สนิทสนมกัน ... ห้าคน ที่ไม่มีผม

เหมือนกับว่า มันจะคับแคบเกินไปสำหรับคนตัวเล็กๆอย่างผม



เหมือนกับว่า ทุกหัวใจเต็มไปด้วยพวกเขา ... จนไม่เหลือที่ว่างสำหรับคนอย่างผม



ผมไม่ได้จะเรียกร้องสิทธิในความเป็นสมาชิกในครอบครัว

ผมเพียงแค่ ... ต้องการ ... การยอมรับจากทุกคน

...... ยอมรับการมีตัวตนของผม ......



การปรากฏตัวต่อสายตาคนนอก ไม่จำเป็นหรอก

ผมแค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระจากทุกคน

แค่อยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

แค่อยากจะอยู่กับครอบครัวเดิมของผมอีกครั้ง



ตลอดเวลาห้าปีที่ผมร่วมทุกข์ร่วมสุขกับทุกคน

ประสบการณ์ต่างๆ ผมเพียงพอแล้ว

แต่ความทรงจำดีๆที่น้องๆมีต่อผม ... มันยังไม่มีเลย



ผมเห็นแก่ตัวเกินไปรึเปล่า? ที่ต้องการความรักจากทุกคน

ที่ผมทำตัวเป็นรุ่นน้องที่ดี และรุ่นพี่ที่ดีตลอดเวลาที่ผ่านมา

ผมแค่อยากจะเป็นคนดีในสายตาของทุกคนเท่านั้น



แล้วผมก็ไม่เคยคิดเลยว่า สองปีสุดท้ายของผมจะจบแบบนี้



ตอนนี้ ผมก็เป็นแค่ ... รุ่นพี่ที่ไม่เอาไหน

ผมไม่กล้าพูดด้วยซ้ำว่า ผมกลับมาเพื่อดูแลทุกคน

ผมแค่อยากจะอยู่กับทุกคนก็เท่านั้นเอง

ผมแค่อยากจะกลับมาเจอน้องๆของผมเท่านั้นเอง

...... แต่คงจะไม่ได้อีกแล้ว ......



ผมทำผิดกับทุกคน ที่ไม่รับผิดชอบ

แต่การที่ผมไปอยู่กับครอบครัวใหม่

...... \"ไม่ใช่การทรยศ\" ......



ไม่มีที่ไหนเหมือนที่นี่ ไม่มีที่ไหนที่ทำให้ผมเป็นตัวของตัวเองได้เหมือนที่นี่



ทุกคนต้องการเห็นความรับผิดชอบของผม

ด้วยคำพูดของคนที่ไม่เห็นด้วยกับการกลับมาของผม

เป็นเพราะไม่มีใครรู้เหตุผลของผม

ทำให้ผมกลายเป็นพี่ที่ไม่รับผิดชอบในสายตาทุกคน



ผมย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

จะเปลี่ยนให้ผมตัดสินอยู่ที่นี่ในตอนนั้นก็ไม่ได้

แต่ผมจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้

...... \"ถ้าผมไม่กลับมาที่นี่อีกเลย\" ......







ผมไม่มีความสำคัญอะไรอีกแล้ว

ผมรู้ตัวเองดี ถึงได้ตัดสินใจจากไป

และที่กลับมา ผมก็รู้ ... ที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีผม

แต่สำหรับผม กับเวลาที่ผมเหลืออยู่

...... \"ผมต้องการครอบครัวนี้\" ......







ถ้าผมจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก

ผมจะยังสามารถสบตาทุกคนได้ในวันเลี้ยงส่ง

น้องๆทุกคนจะร้องไห้ให้ผม มีของขวัญเล็กๆน้อยๆ

จะมีคำพูดที่ว่า \"จะคิดถึงพี่ตลอดไป\"



ให้ตายเถอะ ... การเป็นรุ่นน้องคนเดียวที่ไม่มีรุ่นพี่ผูกข้อมือให้ มันน่าเจ็บปวดเกินไปนะ

นี่ผมจะต้องกลายเป็น แค่รุ่นพี่คนนึงที่ไม่มีรุ่นน้องจดจำเลยอีกใช่ไหม?



ผมต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ให้ใครฟัง?

ผมจะต้องทำยังไงทุกคนถึงจะเข้าใจการกระทำของผม ... ความรู้สึกของผม